MAURO MICHIELSEN.

Mauro Michielsen kan iedereen een digitale detox aanraden. “Dan merk je pas echt hoe verslaafd je bent aan je smartphone.” Het eerste wat ik ’s ochtends gewoonlijk doe is mijn socials checken. Daarna ontbijt ik terwijl ik Youtubevideo’s kijk. Op de trein naar school beantwoord ik mails en check ik Whatsapp. En wanneer ik thuiskom, heb ik maar zin in één ding: Sex education bingen. Ik denk dat ik schermverslaafd ben. Meer zelfs: ik denk dat we collectief schermverslaafd zijn.

Vrienden hebben die op kot zitten, terwijl jij nog thuis woont. Het doet je beseffen welke vrijheid je mist als student.

Wat als zijn ouders niet van Brussel naar Leuven waren verhuisd? Mauro vraagt zich weleens af hoe zijn leven er anders uit had kunnen zien.

Mauro Michielsen herkent heel wat strijdvaardigheid bij zichzelf en generatiegenoten om van de samenleving een betere plek te maken. Maar is je engageren in een politieke partij dan de aangewezen volgende stap? Ik moet toegeven, ik zat even met de handen in het haar. Waarover wil ik het deze week hebben? Tot ik begin deze week telefoon kreeg van een politicus, met de vraag of ik ‘op een politieke lijst wil staan om mijn leeftijdsgenoten te vertegenwoordigen?’ De stem van jong

Dat hij nooit zou roken, wist hij toen hij tien was. Acht jaar later is Mauro Michielsen toch gezwicht. ‘Ik ontken het, maar ik denk dat ik ook verslaafd ben.’ Ik herinner me nog heel goed een gesprek dat ik ooit had op het perron van Brussel-Noord, ik moet ongeveer tien jaar geweest zijn. ‘Mama, waarom roken mensen?’ Ik haatte rokers en beloofde mezelf plechtig er nooit aan te beginnen. Toch is de kans groot dat je mij op de universiteitscampus treft met een sigaret in de ha