Over vroegere tijden: “Als iemand zorgeloze excursies zou organiseren zonder smartphone, ben ik de eerste om een ticketje te kopen”

Mauro is nu 19 jaar en vindt schoonheid in de melancholie. Nu elke dag lijkt sneller en sneller voorbijvliegt, nestelt hij zich al eens graag met muziek en thee in zijn bed, om even heel intens vroeger te missen.

Times flies when you’re having fun: het is een uitspraak die klopt als een bus. Mijn leven dendert voorbij als een sneltrein, en ik lijk er maar wat achteraan te hollen. De hectiek overkomt mij. Alles gaat zo snel dat ik het amper kan bijhouden. De unief begint intussen als ‘normaal’ aan te voelen. Plots is het tweede semester begonnen. Mijn agenda zit propvol met lessen volgen, bibben, koffietjes drinken, ­afspreken … Elk vrij gaatje vul ik op om toch maar zo veel mogelijk gedaan te krijgen en mijn dagen zo optimaal mogelijk te benutten.

Ik ben ondertussen 19. Met het ouder worden lijkt elke dag sneller en sneller voorbij te vliegen. Soms wou ik dat ik het leven even kon pauzeren en de hectiek, de chaos en het ouder worden even stoppen. Hoewel het volwassen leven me best bevalt, mis ik het kind-zijn een beetje. Alles leek veel eenvoudiger en elke dag leek op elkaar. Opstaan, ontbijten, school van 8.20 uur tot 15.45 uur, opvang, papa die me komt ophalen. Je moest nergens echt bij nadenken en alles werd voor jou geregeld.

Ik mis het leven zonder gsm en het niet constant overprikkeld worden door een informatiestroom. Het naïeve ­leven ook, het onwetend zijn over de gruwel die zich buiten afspeelt en het me geen zorgen moeten maken over alle shit die op ons afkomt. Maandag vertrok mijn neefje met het zesde leerjaar op skivakantie. Iedereen moest de simkaart uit zijn telefoon halen en thuislaten. Brieven zijn hun enige communicatie met de buitenwereld. Mijn neefje beleeft nu waarschijnlijk de tijd van zijn leven. Zorgeloos, met vrienden.

Ik ben wat jaloers. Als iemand zorgeloze volwassenenexcursies zou organiseren zonder smartphone, ben ik de eerste om een ticketje te kopen.

Het is best grappig. Als kind kon ik niet wachten om volwassen te zijn. Op de een of andere manier leek me dat altijd veel leuker. Nu pas besef ik dat die vrijheid ook een last met zich meebrengt. Ik heb meer keuzes en mogelijkheden dan ooit tevoren. Tegelijk voel ik de druk om de juiste beslissingen te nemen. Groot worden is eng.

Ik ben best een melancholisch persoon. Ik vind het iets moois. Soms zoek ik die melancholie actief op. Met muziek en thee nestel ik me dan in mijn bed, om heel intens en hard vroeger te missen. De meeste mensen zien melancholie als iets slechts. Als een ontembaar verlangen naar vroeger, alsof toen alles beter was. Voor mij is melancholie dankbaar zijn voor wat was. Natuurlijk was vroeger niet alles beter. De stomme herinneringen zijn gewoon uit ons hoofd vervlogen, waardoor het nu rozengeur en maneschijn lijkt als we achteromkijken.

Ik hoop dat ik later ook melancholisch zal kunnen terugkijken op mijn leven nu. Dat ik over tien jaar een column kan schrijven over hoe zorgeloos het studentenleven was. Over hoeveel tijd ik wel niet had, en hoe weinig verplichtingen.

Wat het heden betreft, neem ik me voor om niet te veel na te denken. Ik wil omarmen wat er op mijn pad afkomt en genieten van wat nu is. Zorgeloos en met vrienden. Maar ik wil vooral ook op tijd rust nemen, me afsluiten van de wereld en het leven wat afremmen. Er komen nog dagen genoeg. Laat het leven zijn zoals een skivakantie. Uiteindelijk is ook die voorbij voor je het weet.

bron: De Standaard