"Ach man, hou je handen thuis!" Mijn vriendinnen zijn het gewoon, maar mij maakt het furieus

Student Mauro Michielsen belandt na een schoolreünie in een danscafe, waar hij ziet hoe twee mannen “per ongeluk” tegen vrouwen aanbotsen. Plots gebeurt dat ook bij een van zijn vriendinnen.

Onlangs had ik een reünie met mijn vroegere jaargenoten van het middelbaar. Het werd echt wat u er zich bij voorstelt, zo’n reünie: een donkere refter met veel te veel mensen, inox kommen gevuld met Everyday-chips en achter ‘de bar’ (twee schoolbanken) leerkrachten die pintjes en wijntjes uitschenken tegen wat ze dan ‘schappelijke prijzen’ noemen.

De avond verliep zoals verwacht. Het was gezellig, leuk en licht overprikkelend. Ik dronk enkele glazen wijn, kletste bij met klasgenoten en er was wat verplichte smalltalk met leerkrachten, waarvan sommigen mij nooit echt mochten, maar plots toch fan zijn van mijn columns.

Rond 23 uur werden we beleefd, maar niet erg subtiel naar buiten gewerkt. Naar verluidt wilden de leerkrachten nog een ­afterparty houden zonder ons. Soit, het was vrijdag en we waren vlak bij de Oude Markt in Leuven, dus zouden we daar wel ons ­eigen feestje houden.

Op school heb ik altijd meer vriendinnen gehad dan vrienden. Het was dan ook met hen dat ik een cafeetje binnenging, waar al best veel volk was. Twee dertigers, zichtbaar bezopen, trokken onmiddellijk mijn aandacht. Ik maakte me zorgen – als je vaak met meisjes gaat feesten, kweek je een zintuig voor louche mannen.

En effectief. Ik zag hoe de mannen zich doorheen de massa bewogen met iets wat op dansen leek. Hier en daar schuurden ze tegen meisjes aan. Mijn feeststemming zakte meteen onder nul. Ik probeerde me niet op hen te focussen, maar hield ze wel in de gaten. Ook al is dat niet nodig, als jongen voel ik me verantwoordelijk om waakzaam te blijven voor mijn vriendinnen. En dat alleen al verpest de vibe.

Even later botste een ervan met pint en al tegen een vriendin van me. “Oei, ik heb per ongeluk je borst aangeraakt”, hoor ik hem zeggen. Ieuw, denk ik. Je ‘botst’ niet toevallig tegen iemands borsten, en al helemaal geen tien keer na elkaar bij verschillende meisjes. Het maakte me furieus.

Mijn vriendinnen konden er gelukkig beter mee om dan ik. Zij zijn ook meer gewoon. Het is schrijnend, maar voor hen hoort “per ongeluk” betast worden bij het feesten. Zij hebben niet de luxe om hun mood daardoor te laten verpesten. Zij weten ondertussen hoe ze zulke probleemgevallen moeten afhandelen. Maar op een dag staat zo’n dertiger misschien wel tegen een vijftienjarige die voor het eerst uitgaat aan te schuren. En wat dan?

Ondertussen ben ik hier al zo vaak getuige van geweest, maar telkens opnieuw krijg ik het ervan op mijn zenuwen. Uiteindelijk sprak ik de mannen aan. Ze hadden zo veel gezopen, waardoor het niet bij hen binnenkwam wat ik zei. Later zag ik ze naar een andere groep meiden bewegen. Ook zij werden lastiggevallen en betast. Ik ontplofte en sprak de barman aan. Die ondernam niet echt actie. Ik stond op het punt om de politie te bellen, maar een vriendin nam me mee naar buiten. “Omdat het toch geen zin heeft.”

Zucht … Na mijn jolige reünie bleef ik achter met een wrang gevoel en veel frustratie. Mijn vrijdagavond was naar de knoppen. Niet zomaar een vrijdag trouwens, maar 8 maart, internationale vrouwendag. Dat we er anno 2024 nog steeds niet in slagen een veilig feestklimaat te creëren voor jonge meisjes en volwassen vrouwen, is net een van dé redenen dat we zo’n internationale vrouwendag nodig hebben.

bron: De Standaard