MAURO MICHIELSEN.

Oudjaar was magisch voor Mauro Michielsen. Een nacht in Brussel waarin onbekenden plots minder onbekend werden.

Mauro Michielsen kan iedereen een digitale detox aanraden. “Dan merk je pas echt hoe verslaafd je bent aan je smartphone.” Het eerste wat ik ’s ochtends gewoonlijk doe is mijn socials checken. Daarna ontbijt ik terwijl ik Youtubevideo’s kijk. Op de trein naar school beantwoord ik mails en check ik Whatsapp. En wanneer ik thuiskom, heb ik maar zin in één ding: Sex education bingen. Ik denk dat ik schermverslaafd ben. Meer zelfs: ik denk dat we collectief schermverslaafd zijn.

Vrienden hebben die op kot zitten, terwijl jij nog thuis woont. Het doet je beseffen welke vrijheid je mist als student.

Wat als zijn ouders niet van Brussel naar Leuven waren verhuisd? Mauro vraagt zich weleens af hoe zijn leven er anders uit had kunnen zien.

Mauro Michielsen herkent heel wat strijdvaardigheid bij zichzelf en generatiegenoten om van de samenleving een betere plek te maken. Maar is je engageren in een politieke partij dan de aangewezen volgende stap? Ik moet toegeven, ik zat even met de handen in het haar. Waarover wil ik het deze week hebben? Tot ik begin deze week telefoon kreeg van een politicus, met de vraag of ik ‘op een politieke lijst wil staan om mijn leeftijdsgenoten te vertegenwoordigen?’ De stem van jong