Het kotleven blijft het summum van de vrijheid waar ik al jaren naar verlang

Vrienden hebben die op kot zitten, terwijl jij nog thuis woont. Het doet je beseffen welke vrijheid je mist als student.

De Standaard - 30 november 2023

Mijn ouders wilden liever niet dat ik al op kot zou gaan in mijn eerste jaar aan de universiteit. Ze wilden dat ik nog een jaartje rustig thuis zou blijven wonen en mezelf eerst zou bewijzen. Ook het financiële aspect speelde een rol, want een kot is duur. Alleen: het grootse deel van mijn nieuwe vrienden aan de VUB zit wél op kot. Ze hebben een eigen kamer, een eigen warm nestje. Als ik voor het eerst bij hen op bezoek kom, zoek ik meteen naar hun boeken, muziek en foto’s. Ik vind het mooi om te zien hoe verschillend elk kot is en hoe het een reflectie is van het leven van de persoon die er woont.

Onlangs ging ik iets drinken in Pilar, het kunstcafé van de VUB. Voor mijn vrienden was het achteraf maar vijf minuten wandelen tot aan hun kot, terwijl ik nog moest wandelen, treinen en fietsen tot aan het ouderlijk huis in Kessel-Lo. Normaal duurt het traject van de campus tot aan mijn voordeur een uur, maar ’s avonds kan dat oplopen. Ik vertrok om half tien, maar was pas ­tegen middernacht weer thuis. Het is op die momenten, wanneer ik door de middernachtkoude nog van het station in Leuven naar huis moet fietsen, dat ik mijn ouders wel eens vervloek omdat ik niet op kot mag.

Het is niet dat ik pendelen verschrikkelijk vind of dat ik niet op tijd in mijn bed wil liggen. Het is ook niet dat ik thuis absoluut weg wil, dat ik me constant moet verantwoorden of dat mijn ouders me controleren. Nee, het is eerder dat zulke momenten mij ermee confronteren dat een kot het summum van vrijheid is. Een vrijheid waar ik al zo lang naar verlang. Omdat ik student ben maar nog thuis woon, krijg ik wel vrijheid, maar nog geen honderd procent. Het is alsof ik met mijn ene been in een nieuw leven gestapt ben, terwijl het andere is blijven hangen in mijn oude leven. Die spreidstand geeft soms spanningen thuis.

Achttien is een rare leeftijd. Het is een grijze zone, een fase tussen kind zijn en volwassen worden. Ik ben aan het losbreken van thuis, maar toch niet helemaal. Ik ben de wereld aan het ontdekken, en de drang om zelfstandig te wonen en voor mezelf te kunnen zorgen, is heel groot. Maar tegelijk is het ook wel eng. Opgroeien is een proces met vallen en opstaan. Ik zie ook hoe hard het soms is bij de vrienden die wel op kot zitten. Ik zie hen struggelen met kiezen wat ze willen eten ’s avonds, hoe ze hun leven gepland moeten krijgen en hoe ze met geld omgaan. Maar dat is juist het leerproces waar ik ook aan wil beginnen.

Ik weet ook dat ik eigenlijk niet mag klagen. Ik ben al dankbaar dat mijn ouders mijn studies betalen. Dat op zich is een privilege, want heel wat veelbelovende jongeren moeten hun studies zelf betalen, terwijl nog anderen helemaal niet kunnen studeren omwille van hun thuissituatie of om financiële redenen. Niet op kot kunnen gaan is dus een luxeprobleem, dat besef ik maar al te goed. Maar nu ik van de vrijheid van het studentenleven heb kunnen proeven, wil ik meteen alles.

In afwachting daarvan pendel ik nog een jaartje van en naar de campus. Ik profiteer nog even van ‘hotel mama’ en de veiligheid van mijn gezin. Elke keer als ik om middernacht op de fiets naar huis zit, kan ik me verwarmen aan de gedachte dat er thuis voor mij gezorgd wordt. Om, eens ik onder de wol lig, weg te ­dromen over het vrije leven dat op me wacht.