“Mijn digitale detox was geweldig”

Mauro Michielsen kan iedereen een digitale detox aanraden. “Dan merk je pas echt hoe verslaafd je bent aan je smartphone.”

Het eerste wat ik ’s ochtends gewoonlijk doe is mijn socials checken. Daarna ontbijt ik terwijl ik Youtubevideo’s kijk. Op de trein naar school beantwoord ik mails en check ik Whatsapp. En wanneer ik thuiskom, heb ik maar zin in één ding: Sex education bingen.

Ik denk dat ik schermverslaafd ben. Meer zelfs: ik denk dat we collectief schermverslaafd zijn. Afgelopen decennium heeft die verslaving zich verspreid over de samenleving, en jonge mensen lijken er meer vatbaar voor. Telkens we proberen af te kicken, komen techbedrijven met nieuwe apps en algoritmes die erin slagen om meer van onze aandacht vast te houden.

Mijn smartphone is tegelijk mijn persoonlijke assistent, betalingswijze, communicatiemiddel, routeplanner, muziekspeler en aanbieder van entertainment. Ik voel mij echt afhankelijk van mijn telefoon, en ik ben dat beu. Mijn concentratie en productiviteit gaan achteruit, ik verlies te veel tijd met staren naar onbenullige reels op Instagram en vooral: het maakt mij absoluut niet gelukkiger.

Bij het begin van de blokperiode was mijn schermtijd gemiddeld 3,5 uur per dag. Dat valt eigenlijk nog mee, want ooit was het meer dan 8 uur per dag. Maar met de examens in aantocht was ook die 3,5 uur te veel. Om af te kicken en beter te kunnen studeren, zocht ik een toevlucht bij mijn grootouders in Kasterlee – dat doe ik wel vaker als ik wil ontsnappen aan mijn hectische leventje. Bij hen gaat de tijd traag. Elke dag kent dezelfde routine: om 8 uur opstaan, om 12 uur middageten, om 20 uur het journaal en om 23 uur slapen. Je zou het saai kunnen noemen, maar ik vind het vooral rustgevend. Deze keer besloot ik ook mijn laptop thuis te laten en mijn telefoon in te leveren bij aankomst – exact één week lang. Een digitale detox, dus. En ik kan je vertellen: het was geweldig.

De vaste lijn van oma en opa was mijn enige toegang tot de wereld en die van de wereld tot mij. Voor ik vertrok, had ik een lijstje gemaakt met de telefoonnummers van mensen die ik eventueel zou moeten bereiken doorheen de week: mijn lief, mijn ouders, mijn broer en zus, mijn beste vrienden. Mijn pauzes tussen het studeren bestonden uit wandelingetjes, naar de radio luisteren, in mijn boekje schrijven, een beetje rondbellen en door De Tijd bladeren. Het effect was groot: ik sliep beter, kon me beter concentreren en was oprecht beter gezind. Het eerste ochtendlicht kwam niet van mijn telefoon, maar van de zon.

Het was vreemd om plots te ervaren hoe verslaafd ik eigenlijk was. Elke keer als ik naar mijn broekzak greep, om dan te beseffen dat daar geen telefoon zat, voelde ik me een junkie met afkickverschijnselen. En hoe meer ik zelf afkickte, hoe meer de smartphoneverslaving rondom mij opviel. We zijn verslaafd geworden aan instant bevrediging en onmiddellijke communicatie. Het is vreemd hoe we dat aanvaard hebben en ons hebben overgegeven aan techreuzen en appontwikkelaars. Hoe we het toelaten dat een smartphonemelding om de halve minuut inbreekt op ons persoonlijke leven en onze aandachtsspanne doorprikt. Elke keer maak ik me zorgen als ik een ouder op restaurant een iPad in de handen zie duwen van een 3-jarig kind.

Mijn detox is alweer drie weken geleden. Ben ik intussen weer half versmolten met mijn smartphone? Ja. Maar ik probeer mijn telefoon wel vaker aan de kant te laten liggen. ’s Ochtends luister ik naar de radio, op de trein kijk ik naar buiten of lees ik een boek, en al mijn tel

efoonmeldingen staan af. En oh ja – zelfs deze column is neergeschreven op grootmoeders wijze: met pen en papier.

Aan alle medestudenten in de strijd van de examens: veel succes! Leg je telefoon neer en duik in de boeken – de wereld wacht wel even. Geloof me, je hebt niets te missen.

bron: De Standaard