MAURO MICHIELSEN.

Student Mauro Michielsen probeert zich na een break-up een weg te banen door het liefloze leven. “Post je op sociale media dat je uit elkaar bent? Verwijder je foto’s van elkaar?” Ik zit op de bus naar Amsterdam. We rijden nog maar net Brussel uit. De plek naast me is leeg. Vorige keer zat mijn lief naast mij. Helaas is mijn lief mijn lief niet meer. Iets meer dan een week geleden gingen wij uit elkaar. Heel vredig eigenlijk. Op een bankje aan het Arenbergkasteel in Leuven, i

Student Mauro Michielsen belandt na een schoolreünie in een danscafe, waar hij ziet hoe twee mannen “per ongeluk” tegen vrouwen aanbotsen. Plots gebeurt dat ook bij een van zijn vriendinnen. Onlangs had ik een reünie met mijn vroegere jaargenoten van het middelbaar. Het werd echt wat u er zich bij voorstelt, zo’n reünie: een donkere refter met veel te veel mensen, inox kommen gevuld met Everyday-chips en achter ‘de bar’ (twee schoolbanken) leerkrachten die pintjes en wijntjes

Mauro is nu 19 jaar en vindt schoonheid in de melancholie. Nu elke dag lijkt sneller en sneller voorbijvliegt, nestelt hij zich al eens graag met muziek en thee in zijn bed, om even heel intens vroeger te missen. Times flies when you’re having fun: het is een uitspraak die klopt als een bus. Mijn leven dendert voorbij als een sneltrein, en ik lijk er maar wat achteraan te hollen. De hectiek overkomt mij. Alles gaat zo snel dat ik het amper kan bijhouden. De unief begint intus

De dag na mijn vorige column in deze krant open ik mijn inbox op Instagram. Iemand heeft me een foto gestuurd. Op de profielfoto van de afzender is een man te zien, ik schat rond de veertig. In mijn hoofd gaan alle alarmbellen af. Ik open de foto toch. Het is een in de spiegel genomen foto van een mager mannetje. Dat zie ik omdat hij geen T-shirt aan heeft. Ook geen broek trouwens. Hij draagt een strakke blauwe onderbroek. Ik kan zijn piemel erdoor zien. Onder de foto staat “

Op een kamer zitten blokken voor de examens was niet evident, zegt Mauro Michielsen. Voor de laatste loodjes trok hij naar de universiteitsbib, en die strategie bleek te werken. De examens zitten erop! Mijn lichaam en geest hebben nood aan rust. Een maand studeren is echt lang, en die laatste week was er te veel aan. Mensen, volwassenen, die waarschijnlijk al vergeten zijn hoe stom de examenperiode is, zeiden me in het begin van de blok: “Geniet ervan” en “Probeer te genieten