MAURO MICHIELSEN.

10 jaar geleden werd ons land getroffen door laf geweld. In het parlement stonden we daar deze week bij stil met een fotoreeks die de mensen achter het verlies zichtbaar maakt. Omdat het belangrijk is dat slachtoffers gezichten krijgen. Dat we de verhalen blijven vertellen. Om niet te vergeten. Door te blijven luisteren en delen, geven we die verhalen de plaats die ze verdienen. Vandaag deel ik met jullie de getuigenis van Katarina, die haar moeder verloor in de luchthaven. 2

Zelfs al loopt de dag niet zoals je wil, van een gesprek met eender wie op de VUB-campus kikker je weer op, ervaart Mauro Michielsen. Mensen vragen mij soms waarom ik ervoor koos om te studeren aan de VUB. Ik woon in Leuven en daar hebben ze toch “de beste universiteit van het land”, dus waarom dan in Brussel studeren? Wel, ondertussen is de Vrije Universiteit Brussel mijn nieuwe veilige bastion geworden. En dat komt vooral door de mensen. Dinsdag had ik echt een verschrikkel

Oudjaar was magisch voor Mauro Michielsen. Een nacht in Brussel waarin onbekenden plots minder onbekend werden.

Wat als zijn ouders niet van Brussel naar Leuven waren verhuisd? Mauro vraagt zich weleens af hoe zijn leven er anders uit had kunnen zien.