10 jaar geleden werd ons land getroffen door laf geweld. In het parlement stonden we daar deze week bij stil met een fotoreeks die de mensen achter het verlies zichtbaar maakt. Omdat het belangrijk is dat slachtoffers gezichten krijgen. Dat we de verhalen blijven vertellen. Om niet te vergeten.

Door te blijven luisteren en delen, geven we die verhalen de plaats die ze verdienen. Vandaag deel ik met jullie de getuigenis van Katarina, die haar moeder verloor in de luchthaven.

22 maart moet ons herinneren aan de blijvende impact van geweld dat voortkomt uit haat en intolerantie. In levens, in families, in onze samenleving als geheel. Herdenken is daarom ook een oproep: om verbinding te kiezen boven verdeeldheid, om onverdraagzaamheid tegen te gaan en om elke vorm van geweld die daaruit voortkomt af te wijzen.