"De wereld staat n de fik, ik zou het willen blussen, maar het vuur is groter dan ik."

Net als het weer voel ik me druilerig en somber. Onderweg naar mij kot moest ik huilen om de staat van de wereld. Soms gebeurt dat: plots komt al het leed van de wereld samen in mijn hoofd, en dan rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan geen onderscheid meer maken tussen de tranen die vloeien en de regen op mijn gezicht. Ik ben uitgeregend en uitgehuild tegen dat ik aankom op kot.

Froukje heeft gelijk. De wereld staat in de fik. Voor zij die zich leed aantrekken, was 2024 een zwaar jaar. Al verbleekt dat bij zij die het leed ondergaan. Het was een jaar vol wereldwijde brandhaarden.

De wereld staat in de fik.

Gaza ligt in puin. Rookpluimen stijgen op uit wat ooit straten vol leven waren. Tussen het puin huilt een kind, zijn haar bedekt met stof, zijn blik leeg Ook in Oekraïne blijft de oorlog razen. Mannen ploeteren door de modder. Vanuit loopgraven vechten ze voor bestaanszekerheid, voor de veiligheid van wie thuis bang op hen wacht. Terwijl brandt in Rusland een kaars bij een ijzeren hek. Ernaast ligt een foto van Aleksej Navalny. Een oude vrouw buigt zich voorover, laat een bloem achter. Haar gezicht verbergt ze achter een dikke sjaal, uit angst betrapt te worden. In Washington wandelt een jonge vrouw langs de gevel van het Witte Huis, wetende dat daarbinnen weer met haar rechten gemorreld zal worden.

Kilometers verderop tuurt een boer naar een dorre akker. Zijn gewassen hebben de extreme droogte niet overleefd. Terwijl in Bakoe wordt geklonken op een ambitieloos akkoord worden hele dorpen weggevaagd door modderstromen, sterven natuurwonderen af en smelten skigebieden weg. Families ontvluchten het land waarop ze generaties lang voedsel hadden verbouwd nadat ze het in woestijn zagen veranderen.

De wereld lijkt gevangen in een nachtmerrie. Elke dag lijkt er weer een nieuwe crisis bij te komen. Elke dag voelt het alsof er weer een stukje van mijn hoop in de vlammen opgaat. Een gevoel van machteloosheid besluipt mij. Ik stel me de tranen van dat kind, die jonge vrouw en die boer voor.

Ik zou het willen blussen maar het vuur is groter dan ik.

De regen druipt van mijn jas. Op mijn houten kotvloer ontstaat een plasje. Ik pak snel een handdoek. Ik wil niet dat het water een permanente vlek maakt en een litteken achterlaat in mijn vloer.

Begin 2024 besloot ik de politiek in te gaan. Misschien wel met de naïeve hoop het verschil te maken, een wereldverbeteraar te kunnen zijn, of eerder een leedwegwerker. Lokaal, op kleine schaal dan. Ik weiger mijn geloof in politieke moed en daadkracht op te geven. Is het te naïef ook van wereldleiders te verwachten dat ze leedwegwerkers zijn? Al de wereldwijde noodkreten lijken te verdwijnen in een echo van politieke onwil of onverschilligheid. Dat maakt mij moedeloos. Ik dacht dat mijn naïviteit altijd zou winnen van defaitisme.

Laten wij doen waar wereldleiders schijnbaar niet moedig genoeg voor zijn. De handdoek opnemen, de tranen van de wereld blijven opvangen en ze ons aantrekken. Misschien kunnen we zo de wereld blussen. Pas als we onze hoop laten varen, zal defaitisme zegevieren.

Blijf vechten tegen onrecht, tegen onverschilligheid of onwil. Tegen je eigen moedloosheid. Dat blijf ik ook doen in de politiek. Op kleine schaal dan.

De time, time ticking. De tijd, tijd tikt maar door.

Happy new year.