MAURO MICHIELSEN.

Laat dat socialemediaverbod voor jongeren onder de 16 maar snel komen, schrijft Mauro Michielsen. Ik werd ooit als 14-jarig kind aan een besloten Whatsappgroep toegevoegd door vrienden. In die groep werden de meest misselijkmakende beelden gepost: verkeersongelukken, zelfmoorden, vechtpartijen, seksueel geweld, moorden. Na een dag heb ik die gruwelgroep verlaten. Ik kon het niet aan. Maar de beelden staan nog altijd op mijn netvlies gebrand. Net dat soort beelden heeft het al

Julien De Wit (24) en Mauro Michielsen (19) zijn jong, geëngageerd en schrijven beiden prikkelende essays. Zet je ze samen voor een interview over de Samenlevingsdienst, dan levert dat een inzichtvol en bij momenten grappig en ontroerend gesprek op.

Student Mauro Michielsen is eindelijk de baas van zijn eigen leven, en toch verlangt hij terug naar de zorgeloosheid van zijn jongere bestaan. Om te ontsnappen aan de gekkigheid van mijn dagelijkse leven ben ik weer naar oma en opa Kasterlee gevlucht. Dat doe ik wel vaker, hier de rust opzoeken. Na de examens kan ik dat wel gebruiken. Gisteravond kwam oma plots aandragen met een oude kinderfoto. Er is een kleine Mauro op te zien, ik schat ongeveer 4 jaar oud. Tegen het decor

Student Mauro Michielsen probeert zich na een break-up een weg te banen door het liefloze leven. “Post je op sociale media dat je uit elkaar bent? Verwijder je foto’s van elkaar?” Ik zit op de bus naar Amsterdam. We rijden nog maar net Brussel uit. De plek naast me is leeg. Vorige keer zat mijn lief naast mij. Helaas is mijn lief mijn lief niet meer. Iets meer dan een week geleden gingen wij uit elkaar. Heel vredig eigenlijk. Op een bankje aan het Arenbergkasteel in Leuven, i

Student Mauro Michielsen belandt na een schoolreünie in een danscafe, waar hij ziet hoe twee mannen “per ongeluk” tegen vrouwen aanbotsen. Plots gebeurt dat ook bij een van zijn vriendinnen. Onlangs had ik een reünie met mijn vroegere jaargenoten van het middelbaar. Het werd echt wat u er zich bij voorstelt, zo’n reünie: een donkere refter met veel te veel mensen, inox kommen gevuld met Everyday-chips en achter ‘de bar’ (twee schoolbanken) leerkrachten die pintjes en wijntjes