MAURO MICHIELSEN.

Julien De Wit (24) en Mauro Michielsen (19) zijn jong, geëngageerd en schrijven beiden prikkelende essays. Zet je ze samen voor een interview over de Samenlevingsdienst, dan levert dat een inzichtvol en bij momenten grappig en ontroerend gesprek op.

Student Mauro Michielsen is eindelijk de baas van zijn eigen leven, en toch verlangt hij terug naar de zorgeloosheid van zijn jongere bestaan. Om te ontsnappen aan de gekkigheid van mijn dagelijkse leven ben ik weer naar oma en opa Kasterlee gevlucht. Dat doe ik wel vaker, hier de rust opzoeken. Na de examens kan ik dat wel gebruiken. Gisteravond kwam oma plots aandragen met een oude kinderfoto. Er is een kleine Mauro op te zien, ik schat ongeveer 4 jaar oud. Tegen het decor

Driehoeksmeetkunde, Franse woordjes … Op school doe je heel wat interessante en noodzakelijke kennis op. Maar een belastingbrief leren invullen zou ook wel handig zijn, meent Mauro Michielsen. Ik ben 19, studeer (soms) en zonet tekende ik het contract van mijn eerste kot. De huur zal ik deels zelf betalen met het geld van mijn eerste job. Straks zal ik voor het eerst belastingen betalen. Ik volg de media, ga naar politieke debatten, en netwerk daar op recepties met mensen van

Laten we oude(re) mensen niet wegkwijnen? Mauro Michielsen roept op tot een beetje meer solidariteit tussen de generaties. “Bezoek je groottantes en -nonkels!” Afwisselend met Maj mag ik op donderdagen een stukje schrijven voor De Standaard. Een hele eer. In de week dat ik niet schrijf, lees ik de verhalen van Maj uit het woonzorgcentrum. Echt blij maken ze me niet. Eerder bang voor de dag dat ik zelf in een ‘rusthuis’ zit. “Een woord waarin oude mannekes en bejaarde vrouwtje

Zelfs al loopt de dag niet zoals je wil, van een gesprek met eender wie op de VUB-campus kikker je weer op, ervaart Mauro Michielsen. Mensen vragen mij soms waarom ik ervoor koos om te studeren aan de VUB. Ik woon in Leuven en daar hebben ze toch “de beste universiteit van het land”, dus waarom dan in Brussel studeren? Wel, ondertussen is de Vrije Universiteit Brussel mijn nieuwe veilige bastion geworden. En dat komt vooral door de mensen. Dinsdag had ik echt een verschrikkel